Ze worden de Cocaine Cowboys genoemd.
Gisteren overvielen ze het Dadeland winkelcentrum...
en vermoordden twee latino's in de Crown likeurwinkel.
Er was een vuurgevecht tussen de twee groepen.
Vensterglas en likeurflessen vlogen in het rond.
De schietpartij werd buiten verdergezet.
Twee mannen stierven onder de kogelregen.
Slachtoffers van Miami's drugsoorlog.
De man die wegvluchtte had een machinegeweer.
We moeten een manier vinden om hieraan een einde te stellen.
Wat gaat men hieraan doen? Wat heeft men er al aan gedaan?
De inwoners van Zuid Florida vragen zich af...
waar de Cocaïne Cowboys de volgende keer zullen toeslaan.
Mijn naam is John Roberts.
Ik ben geboren in New York.
Ik raakte betrokken bij een groep Italianen in New York...
die behoorden tot een maffiafamilie.
We openden 4 of 5 nachtclubs die zeer beroemd werden.
We deden goede zaken.
Op een dag kwam de politie. We hadden er geen idee van waarom.
Ze hadden onze partner gevonden langs de Long Island autoweg.
Hij was vermoord en had elf kogelgaten in zijn lichaam.
Wie weet wat er gebeurd was.
Het beste wat ik toen kon bedenken...
was weg te vluchten van al dat geweld.
Dus verhuisde ik hierheen...
en begon een cocaïnehandel.
JOHN ROBERTS Drugshandelaar
Verhandelde voor meer dan 2 miljoen dollar cocaïne voor het Medellin Kartel.
Het centrum van Miami was heel rustig. Een zeer aangename plek om te wonen.
Voor 1956 beschikte de nachtdienst van de sheriff over één politieauto...
om in een gebied zo groot als Rhode Island te patrouilleren.
In die tijd was Miami het zuiden, het was als Alabama.
Hier was niet veel geld. Geen grote gebouwen.
De stad leek nogal verlaten.
In Miami Beach kwamen veel oude mensen...
die in schommelstoelen aan het strand hun dood afwachtten.
Het leven was compleet anders in die tijd.
Daarom is Miami iets voor u.
In de jaren 60 en 70 werd Miami een florerend vakantieoord.
Al Sunshine.
Kanaal 4 Nieuws.
Zon en pret op het strand, palmbomen...
Miami is een belangrijk transportcentrum...
gemakkelijk bereikbaar via alle vervoersmiddelen.
Eind jaren 70 kwamen duizenden Zuid-Amerikaanse immigranten naar Miami.
De Latijns-Amerikaanse invloeden hebben Miami een unieke sfeer gegeven.
Inmiddels was Miami uitgegroeid...
tot een plaats waar enkel Spaans sprekenden succes kenden.
Miami is altijd al een soort onafhankelijke piratengemeenschap geweest...
waar wet en recht niet veel voorstelden.
Een maagdelijke stad.
Ik kom uit Zuid Florida.
Eén van de weinigen die hier geboren is.
Ik zat in de importhandel.
MICKEY MUNDAY Drugshandelaar
Vervoerde meer dan 10 ton cocaïne van Colombia naar de Verenigde Staten.
Als je even graaft, vind je al snel de wapenhandelaars...
en de dranksmokkelaars...
de marihuana...
de Cubaanse immigranten...
en uiteindelijk de cocaïne.
In deze stad komt altijd wel iets binnen.
Zuid Florida is de dichtstbijgelegen Amerikaanse bestemming...
voor Zuid-Amerikaanse drugssmokkelaars.
De deur stond wijd open, in die tijd. - Wijd open.
Er zijn vele kilometers onbewaakte kustlijn...
waar boten ongezien hun lading drugs kunnen afzetten.
Toen ik hier in de jaren 70 kwam...
smokkelde iedereen in Florida drugs.
Volgens de Drug Enforcement Agency...
komt 95% van de marihuana via Zuid-Florida de Verenigde Staten binnen.
Toen een vriend van me stierf, lag in zijn opslagplaats 900 kg marihuana.
Dus ben ik dat gewoon gaan ophalen.
Ik kende niets van die handel.
Ik gaf een deel ervan aan iemand, een ander deel aan iemand anders.
Als je 10.000 dollar per jaar verdient, draait je zaakje goed.
Als je 20.000 dollar verdient, draait je zaak uitstekend.
Ik verdiende ongeveer 165.000 dollar. Dat is zowat 8 jaar salaris. Per maand.
Ik zei tegen mezelf: 'Dit is leuk.
Maar er moet meer achter zitten. Het gaat veel te gemakkelijk'.
Je kon binnenvaren met een boot...
aanmeren aan de kade en je lading lossen. Niemand die iets zei.
Er was geen noemenswaardige grenscontrole.
Volgens sommige economen is op dit ogenblik...
de drugssmokkel de belangrijkste industrie in deze Staat.
Soms zat je in een boot en zag je hele balen marihuana ronddrijven.
De alom gekende vierkante vissen.
De Colombianen beseften dat hier een goudmijn lag.
Samen met de marihuana stuurden ze een paar kilo coke op.
Aanvankelijk waren het kleine ladingen. - Omdat het zo duur was.
Ze smokkelden de coke in een reiskoffer. - Dat viel minder op.
Er werden extreem hoge prijzen voor betaald.
Halfweg de jaren 70 had de DEA omzeggens geen ervaring.
Ons Bureau kwam niet tussen als het om cocaïne ging.
Dit is geen nationaal probleem...
als je ziet hoeveel mensen in dit land cocaïne gebruiken.
Voor een kleine minderheid is het echter wél een groot probleem.
In Hialeah ontmoette ik een Cubaan. Zijn naam was Albert Sanpedro.
De meeste Cubanen haalden hun waar vanzelfsprekend bij de Colombianen.
De hele handel was namelijk in handen van de Colombianen.
Bij de drugshandel...
zijn Cubaans-Amerikaanse organisaties vaak bondgenoten van de Colombianen.
De Colombianen importeren de drugs, de Cubanen verdelen ze.
Albert leverde me 100 gram.
Hij gaf me 3 à 4 dagen om hem het geld te brengen.
En dan gaf hij me nog eens 100 gram.
Ik denk dat ik hem in de jaren 70 800 dollar voor 30 gram betaalde.
Het was geen goede kwaliteit maar velen kenden het verschil niet.
Ze zagen die grote pakken en dachten: dit moet goed spul zijn.
Mijn klanten waren helemaal geen klaplopers, geen straatjongens.
lemand die gegarandeerd cocaïne op zak had, was een vliegtuigpiloot.
Makelaars.
Dokters, advocaten.
Ik had advocaten, ik had dokters.
ledereen die de prijs kon betalen.
We noemden ze de weekendwerkers.
Tijdens de week deden ze niets...
maar in het weekend gebruikten ze van vrijdagavond tot zondag.
ledere klant stelde me voor aan een vriend van hem.
Van 120 gram ging het al snel naar 240 en 500 gram...
Tenslotte verkocht ik 2 à 3 kilo per week. Enkel aan dokters en hun vrienden.
Toen ik van New York naar hier kwam, had ik 650 dollar op zak.
Met mijn handeltje verdiende ik plots 20.000 à 30.000 dollar per week.
Een vriend van me uit New York...
had een grote handel opgezet in Californië, rond de San Francisco Bay.
Hij verkocht aan de Oakland Raiders, hij verkocht aan de Grateful Dead.
Ik kende een stewardess die bij de National Airlines werkte.
De coke gaven wij met haar mee.
Zij vloog van hier naar San Francisco...
en nam voor hem 5 à 10 kilo per week mee.
Ik verdiende heel veel geld. Gemakkelijk 200.000 à 300.000 dollar.
Toen ontmoette ik Mercury Morris, die bij de Dolphins speelde.
Het was geen geheim dat hij in de gevangenis had gezeten.
Hij is slechts één van de gevallen engelen uit de footballmachine in Miami.
Ook de Dolphinsspelers Don Reese en Randy Crowder werden gearresteerd...
op beschuldiging van cocaïnehandel.
Ik herinner me nog de Super Bowl, toen Dallas hier tegen Pittsburgh speelde.
Twee dagen voordien zaten alle aanvallers van de Pittsburgh Steelers in mijn huis.
En die zegden allemaal: 'Komaan, haal het spul boven'.
We hadden de kans niet om deel te nemen aan de festiviteiten en de lol...
omdat we uitgaansverbod hebben.
Zij hebben gefeest, zij hebben zwaar gefeest.
Je hebt geen idee welke drugs die kerels allemaal namen.
Ik vroeg hen: 'Moeten jullie zondag football spelen?'
'Ja, en we zullen winnen.'
Ze hebben gespeeld en gewonnen. De drugs hadden geen invloed op hen.
De aanvallers deden het uitstekend.
De populariteit nam steeds toe.
ledereen die marihuana gebruikte, schakelde over op cocaïne.
We bleven in de marihuanahandel...
tot het aanbod zo groot werd dat het niet meer verkoopbaar was.
En men kon niet aan voldoende cocaïne geraken.
Ik vond dat we moesten overschakelen op het vervoer van cocaïne.
Je koopt niets, je verkoopt niets, je gebruikt niets.
Je importeert het enkel.
De Colombianen deden ons een zeer aanlokkelijk voorstel.
3000 dollar per stuk, of per kilo om in uw termen te spreken.
Ze wilden minstens 400 kilo transporteren.
Onze eerste vlucht leverde 1,2 miljoen dollar op.
Voldoende om ons enthousiasme op peil te houden en te zeggen:
'Misschien blijven we nog wel even dit handeltje volhouden'.
De mensen waarmee ik zaken deed hadden slechts een beperkte voorraad.
Vermits mijn klanten hun handeltje steeds meer opdreven...
kon ik niet aan genoeg coke geraken.
Als iemand mij 15, 20 of 25 kilo vroeg, kon ik er slechts 10 of 15 leveren.
En die betaalde ik uit eigen zak.
Ik had gemakkelijk 100 kilo per week kunnen verkopen.
Gelukkig ontmoette ik in 1979 een meisje.
Ik was naar Miami gekomen voor een fotosessie, met een ander meisje.
Ze zei dat ze me aan iemand wilde voorstellen.
Een vriend die advocaat was bracht ons samen.
Hij had iets met een bloedmooi meisje dat model was voor Ford.
Toen ik John drie maanden kende was het mijn verjaardag.
Toen ik in de garage kwam stond er een splinternieuwe Targa Carrera Porsche.
Op het dak stond een groot rood bord 'Voor jou van mij'.
Onze relatie verliep nogal turbulent.
Wij waren heel erg verliefd.
Hij had mij verteld dat hij eigenaar was van discotheken in Manhattan.
Toen wij een relatie begonnen, zag zij wel dat ik niet werkte.
Ik ging naar New York wanneer ik dat wou. En zij werd nieuwsgierig.
Ik ben nogal rechtuit van aard.
Ik zei haar: 'Dit is mijn beroep. Als je het uit wil maken, ook goed.'
Ze zei dat ze een vriend had die piloot is en voor de Colombianen werkte.
Die kerel stelde zich voor als Mickey Munday.
Hij was een armoezaaier uit Florida die hier al zijn hele leven woont.
Eerlijk gezegd, ik mocht hem niet.
Toen ik hem de eerste keer zag reed hij in zwarte tweedeurs Mercedes.
Het type wagen dat onmiddellijk met drugshandel wordt geassocieerd.
Mickey Munday had sinds jaren een bloeiend drugstransportbedrijf.
Hij was zeer opzichtig.
Echt het type waar ik doorgaans niets mee te maken wil hebben.
Kent u die reeks MacGyver? Dat was hetzelfde type.
Hij kon ongelooflijke dingen doen.
Een pientere kerel, maar ik hield niet van zijn wagen.
Die zag eruit als bij al die andere kerels die in de drugshandel zaten.
Ik zei hem dat ik de Cubanen wilde overtreffen...
en dat ik daarvoor Colombianen wilde ontmoeten...
die me de grote hoeveelheden konden leveren die ik toen nodig had.
Hij zei: 'Ik breng je bij een Colombiaan die ik ken.
Die kan alles leveren wat je maar wil.'
Ik had al vaak zo'n verhalen gehoord...
dus zei ik: 'Laat maar weten als het zo ver is.'
We reden naar Sunny Isles, Florida.
We gingen een huis binnen waar 5 of 6 Colombianen zaten.
Ze waren tot de tanden gewapend.
Ze hadden pistolen, machinegeweren en kwamen rond ons staan.
Toen besefte ik dat die kerel het meende.
Dit was serieus, want normale mensen lopen niet zo rond als zij.
Er was een kleine man bij, niet groter dan 1,60 of 1,62 meter.
Hij stelde zichzelf voor als Rafa.
Hij zei: 'Ik kan je alles verkopen wat je wil.
En als je geld hebt, dan zal het 200% winst opleveren.'
Ik vroeg hem om me iets te laten zien.
Hij brengt me naar een achterkamer, duwt op een knop...
en er schuift een hele muur open.
In mijn leven zag ik nog nooit zo veel cocaïne als wat achter die muur zat.
Ik zeg: ' Goed. Ik denk dat je mij kunt helpen.
Geef me een dag om het geld bijeen te krijgen, en dan kom ik terug.'
Toen ik de volgende dag terugkwam...
was daar een Amerikaan die hij voorstelde als zijn compadre.
'Ik ben hier niet zo vaak, maar als je iets nodig hebt zal hij voor je zorgen.
Maak je geen zorgen, hij is 100% betrouwbaar.'
De man aan wie hij me voorstelde was Max Mermelstein.
John stelde me voor aan Max.
In die tijd dacht ik dat Max een goed en betrouwbaar persoon was.
Max zag er een aardige kerel uit. Zo leek het toch.
In het begin gaf Max me 75 of 100 kilo per week.
Max zag in dat ik betrouwbaar was en wekelijks een lading ophaalde.
Als je iemand wekelijks een miljoen dollar brengt, ontstaat mettertijd een band.
Max wilde dat ik een deel van zijn zaken overnam.
Naar Colombia gaan, de vluchten organiseren...
'Als wij samenwerken zul je nog meer geld verdienen...
en toch nog je eigen handel kunnen aanhouden.'
En Max stuurde me naar Colombia.
Dit is de wijk Envigado in Medellín.
Hier komen de cocaïnebazen samen.
Ik ontmoette Rafa, die me voorstelde aan de mensen waarmee hij samenwerkte.
We maakten kennis met de elite van de Colombiaanse drughandel.
Zoals de Ochoa... - Pablo Escobar...
Mensen waarover je in boeken leest. - Carlos Lehder...
Ik was een knaap van New York. Nooit gedacht dat dit me zou overkomen.
Ze deden alsof ze een kantoor leidden. Veel computers en 40 secretaressen...
maar het was een bende nietsnutten, straatjongens die geluk hadden gehad.
Ik probeer het duidelijk te maken voor de mensen in Amerika.
De Amerikanen kennen de Italianen en de maffia.
De Colombianen zijn iets apart. Het is een maffia, een Colombiaanse maffia.
In die tijd kende ik maar één familie.
Die familie kwam uit Medellín.
De Ochoafamilie was een gerespecteerde ranchersfamilie...
met een grote invloed in hun thuisstad Medellín in Colombia.
Zij hadden natuurlijk een kapitein en een hoofdman, de capo...
Veel mensen denken dat Pablo Escobar de koning van de cocaïne was.
Maar de échte koning was Ochoa.
Niet Fabito, de sukkelaar, maar de oude man.
De oude man was de stille man, die nog nooit in de nor had gezeten.
Hij was de baas van Escobar.
Fabio Ochoa, peetvader van de Ochoafamilie van het Medellinkartel.
Zij waren overtuigd dat ze een veilige transportroute hadden gecreëerd...
voor de cocaïnehandel in Colombia.
Rafa was een soort luitenant.
Hij had controle op elke kilo coke die via Medellin ons land binnenkwam.
Rafa wist wanneer het aankwam...
wie de afnemer was, en hoeveel ervoor betaald moest worden.
Hij maakte die mensen onbeschrijflijk rijk.
Miljoenen is niet voldoende, hij liet hen veel meer dan miljoenen verdienen.
Er stond niemand boven hem in het Medellinkartel.
Hij had veel soldaten, zoals de maffia soldaten heeft die voor hen werken.
Sommigen verkochten drugs, anderen bewaakten de orde...
Hij had boekhouders, advocaten...
Volgens u zijn deze mannen niet de Cocaïne Cowboys?
In het geheel niet.
In dit land had hij alles. Het was een goed georganiseerde groep.
Het zijn geen afzonderlijke personen.
De drugs worden verhandeld door een organisatie...
namelijk het Medellinkartel.
De federale politie beschuldigt het kartel ervan...
verantwoordelijk te zijn voor 80% van de cocaïneleveringen in de Verenigde Staten.
De autoriteiten beweren dat deze drie mannen...
een organisatie leiden die gevaarlijker is en even machtig als de Amerikaanse maffia.
Mijn ervaring met de maffia in New York en met de Colombianen is dat...
de Colombianen in korte tijd meer geld verdienden dan de maffia kon dromen.
Zij hadden boerderijen, finca's, die volgepropt waren met cocaïne.
Ze produceerden immers constant.
Er waren kerels die de hele nacht bladeren kauwden.
Ze werkten in de fabrieken en kauwden maar op de bladeren.
Die kerels werkten non-stop.
Er is daar geen industrie, dus hiermee verdienden die kerels de kost.
Arme boeren en arme werklieden die plots veel geld verdienden.
Het was een heel procédé, net als in een fabriek.
Ze werkten met kortegolfzenders.
Er was geen telefoon, geen communicatie.
Niet zoals je in films mensen met hun GSM ziet rondlopen.
'Hoe gaat het in Colombia? Ik heb 600 kilo nodig.'
Zo ging het helemaal niet.
Antennes van wel 25 meter hoog dienden voor de communicatie.
Er was een vast uurrooster waarop ze de kortegolf inschakelden.
Dan namen wij onze radio's en spraken met hen.
Momenteel ontvangt Miami een kortegolfzender...
waarop de meeste radio's niet kunnen afstemmen.
Het zijn gecodeerde onderrichtingen van een zender uit Medellin, Colombia.
De grootste organisatie ter wereld van cocaïnesmokkel.
Het vee staat klaar.
Om acht uur.
Acht uur voor de eerste reis.
Zo regelden wij de vluchten.
Wij hadden een contract met de Colombianen.
Ik zou geen afspraken met hen maken...
en zij zouden niet zeggen 'Kom je 1.000 kilo maar ophalen'.
We vlogen laag door de valleien zodat niemand ons zou zien.
Er waren nooit problemen met landen of opstijgen.
Alles was betaald, de regering werkte mee. Wij moesten enkel het vliegtuig sturen.
De Colombianen wisten niet goed hoe het moest.
Op 99% van de landingsbanen lag vuil en groeide gras.
Niemand die ze onderhield.
Daarom namen wij onze eigen uitrusting mee.
Je zag er vaak kapotte vliegtuigen liggen. Dat mocht ons niet overkomen.
Het vliegtuig landde en je bracht er de nacht door.
Toen je aankwam vroegen ze: 'Blijf je? Wil je een vrouw?
Wil je mijn kleine zus?' Ja, dat is goed.
'Wil je iets drinken?'
lets drinken en daarna 12 uur dronken terugvliegen. Juist.
Die vrouwen, dat klonk wel goed.
De volgende dag werd het vliegtuig geladen.
Je kon via twee routes terugvliegen.
Via de oostzijde van Cuba, dat was de kortste weg, of via de westkant.
Als je veel brandstof had was de westkant veel beter.
Omzeggens alles wat gebeurde kwam vanaf de Bahamas.
Als er dus patrouilles waren zouden die van daaruit komen.
Ze zouden naar de drukste vliegroute gaan.
Als jij dus uit het westen kwam, zou niemand dat verwachten.
Wegens het opdrijven van de bewaking langs de oostkust van Florida...
hebben de drugssmokkelaars hun activiteiten naar de westkust verplaatst.
We bereikten de kust bij Marco Island, vlogen door tot in Georgia...
keerden om en vlogen terug.
Zo leek het of we zuidwaarts vlogen.
lemand die van het noorden naar het zuiden vliegt, doet niets verkeerd.
In de VS kun je 62.000 lijken in een vliegtuig vervoeren...
Ik weet niet hoeveel vliegtuigen er tegelijk in de lucht zijn.
Maar er is geen controle.
Je landt op een kleine luchthaven.
Daar is geen politie die je zal vragen wat je in je vliegtuig hebt zitten.
We deden alsof we op een lokale luchthaven zouden landen.
Maar we vlogen er voorbij en draaiden westwaarts.
In Lakeland hadden we grond gekocht.
We hadden er twee landingsbanen aangelegd...
een paar schuren gebouwd. Hangars, die er als schuren uitzagen.
Als je de deur van de schuur opende, zag je dat ze de vorm van een vliegtuig had.
We gebruikten een familiewagen van zo'n 8 jaar oud...
Als we hem laadden met 300 pakken brachten we extra vering aan...
zodat de auto niet zou doorzakken.
We gebruikten een takelwagen om de auto terug te brengen.
We hadden een takelbedrijf opgericht...
en een benzinestation en een garage gekocht in Miami.
De man van de takelwagen had een opdrachtsbewijs.
Onze chauffeur wist uiteraard wat er gebeurde. We hadden hem gezegd:
'Als je tegengehouden wordt en ze openen de koffer, weet je nergens van.'
Als je met een wagen rijdt, weet je toch wat in je koffer zit.
Maar een takelwagenchauffeur hoeft dat niet te weten.
Je weet nergens van, enkel dat je die wagen moest takelen.
Jij rijdt en dat is alles.
Laat ze de wagen meenemen, laat ze jou meenemen...
maar ze kunnen je niets maken, jij hebt dat opdrachtbewijs.
We reden in karavanen van twee of drie wagens.
De voorste auto diende als uitkijk en één wagen reed achterop.
Zo kwamen we Miami binnen...
en dat deden we 6 à 7 jaar lang zonder problemen.
Dat was één van de voordelen van Lakeland.
Er werden altijd mensen tegengehouden die van Miami noordwaarts trokken...
maar nooit iemand die zuidwaarts reed.
Toen begon Mickey ook met airdrops.
Ik had een kleine boot gebouwd.
We besloten tussen Colombia en de Bahamas te varen, met airdrops op 2 boten.
Er werden bakens uitgeworpen.
Zo wisten ze precies waar de lading lag.
Een radiofrequentie leidde hen er heen.
De middenconsole kon je openen.
Er waren holen gemaakt in het midden van de boot...
en die kon je opvullen.
En zo brachten we het met boten binnen.
De verpakking vormde aanvankelijk een groot probleem.
Die was een ramp, omdat...
de Colombianen, die geweldig waren in organisatie, het tijdens 2 trips verknalden.
Het zeewater drong door de verpakking, en dat is dodelijk voor coke.
Zout water is een vijand van coke.
Mickey was overtuigd dat hij die lekken kon verhinderen...
door hen te zeggen hoe ze moesten verpakken.
Ik stuurde hen bandopnames, foto's...
Ik legde stap voor stap uit hoe ze het moesten doen.
Je moet weten dat je een Colombiaan niet kunt zeggen hoe hij iets moet doen.
Hij kon blijven praten, de Colombianen zouden toch niet doen wat hij zei.
Mijn mannen gingen de pakken ophalen, ze keerden terug...
en aan de verpakking is niets veranderd.
Toen ze de pakken naar buiten gooiden barstte meer dan de helft open.
Ik verloor miljoenen dollar omdat zij niet goed verpakten.
Door hun stommiteit had de lading waterschade opgelopen.
Ze staken de schuld op mij.
Ze konden mij de schuld niet geven, het was hun probleem.
'Dit is jullie probleem.'
Pas op de derde vlucht deden ze wat ik gevraagd had. En het werkte...
Soms kwam ik Miami binnen via de voordeur.
Dat is de toegangsgeul bij Haulover. Die wordt de voordeur genoemd.
Zeg nooit dat je binnenvaart in Haulover, maar zeg dat je via de voordeur komt.
Het is een soort code.
In Haulover Inland huurde ik een flat...
12 hoog op de noordoosthoek van Harbour House.
Die gaf een spectaculair uitzicht over de inham.
Ik betaalde een jong meisje om er te wonen en betaalde de huur van de flat.
Als wij op reis gingen, gebruikte zij een heel sterke verrekijker en een radio.
En wij vonden alle radiofrequenties die onze tegenstanders gebruikten.
De douane, de kustwacht...
Wij wisten als ze aan het afluisteren waren.
Op een dag kwam ik naar huis met de boot.
Soms was ik bij de mensen die aan de voordeur werkten...
of aan het appartement.
Deze keer zat ik in een boot.
Ik praatte met mijn vrienden in de flat.
Bleek dat de douane en de kustwacht patrouilleerden, gewapend met M16.
We geloofden niet dat ze ons zochten, ze controleerden gewoon boten.
Maar toen kwam één van hun boten op mij af.
Net als hij bij mij wil aanmeren, doet die motor...
Ik zeg hem: 'Dit klinkt vreselijk'.
Hij zegt: 'Dat doet hij al sinds gisteren'.
Hij keert om en als hij 30 meter ver is hoor ik...
Ik dacht dat hij zijn geweer afvuurde.
En... hij vaarde net over een golf...
De piston schiet van de motor en stuitert over de golf.
Precies zoals een knaap met een steentje doet.
Een grote vlam schiet uit de zijkant en verlicht alles. Net als een bliksemschicht.
Ik riep hen op via de radio, maar niemand antwoordde.
Ze mopperden over hun moderne uitrusting...
ik maakte me zorgen over die kerels.
Ik zei: 'Zal ik jullie slepen?'.
Ik gooide een lijn uit, zij kwamen op mijn boot...
en ik bracht hen terug naar de kustwacht en de douane.
In een boot met 350 à 400 kilo drugs.
De jongedame in de flat zei dat ik alleen dat zou doen.
lemand anders zou in paniek overboord gesprongen zijn.
We gingen naar de havengeul aan Maul Lake...
waar ik een aantal aanlegsteigers huurde.
De volgende dag kwam mijn takelwagen met opdrachtsbewijs en aanhangwagen.
Mijn winkel was niet ver weg.
We zouden de boot daar binnen brengen, het compartiment openen...
en de drugs in de auto's laden.
Alles zou aan mij worden overgemaakt.
Ik had meerdere schuilplaatsen in Miami.
Ik gebruikte gewone mensen die het extra geld konden gebruiken.
Ik zocht steeds iemand die in een deftige buurt woonde en geen drugs gebruikte.
Voordien had ik een paar fouten gemaakt.
Ik vond gaten in de kilos, alsof er een rietje was in gestopt.
Alsof een rat eraan had geknabbeld.
Dat was niet bij één pak gebeurd, maar bij een vijftal.
Uit iedere pak ontbrak zowat 2 gram.
Ik reed de garage binnen en laadde de producten uit.
De huizen moesten een garage hebben.
Er werden zoveel kilo's verhandeld, die kon je niet op straat in- en uitladen.
Ik telde de lading en verzekerde me ervan dat alles er was.
Dit gebeurde overdag. 's Nachts werkte ik nooit.
leder product kreeg een merkteken.
300 met een fiets, 200 met een bril...
Die werden per groep geklasseerd.
Er waren vier verschillende groepen.
Ik had kerels die rondreden. Naar Denny's of Uncle Tom's...
De chauffeur ging naar binnen en trof daar een Colombiaan...
aan wie hij de sleutels gaf.
Er werd altijd aan Colombianen geleverd.
Zij hadden hun eigen mannen naar hier gestuurd om het spul te verkopen.
En dat was het.
Er waren nooit van die Miami Vice stupiditeiten op straat...
waar ze auto's uiteenhaalden en met wapens zwaaiden.
'Wat heb je in je koffer.
Ik zal het onderzoeken, laat testen doen en dan krijg je hem terug.'
Zo gaat dat niet.
Deze mensen stonden onder druk van hun landgenoten.
Ze hadden niet veel keuze.
Ze kochten het in ieder geval.
Of het nu afval was of goed spul, ze kochten het.
De mensen aan wie ik verkocht waren groothandelaars.
Zij verdeelden het spul in porties van 25, 50, 75, zoals hun afnemers het wilden.
In die tijd had één kilo een straatwaarde van 40.000 à 50.000 dollar.
Ze betaalden ons voor het transport per kilo.
Ik denk dat we toen 3.500 dollar per kilo kregen.
Om zeker te zijn dat ik mijn geld zou krijgen...
gaf ik hen slechts de helft van het spul.
Zij legden het geld in onze koffer, keerden de auto...
toen gaf ik hun de rest van het product.
Wij probeerden iedereen van elkaar weg te houden.
Zo kon de herkomst van de drugs niet worden opgespoord.
Ik had vooral schrik dat één van die groothandelaars...
die de drugs doorverkochten aan 4 of 5 kleinhandelaars...
tegen de lamp zou lopen.
Als hij niet naar de gevangenis wou, zou hij kunnen doorslaan en zeggen:
'Dit is mijn leverancier...
als je hem volgt zal je opnieuw bij mij uitkomen.'
Rafa had me verteld over een kerel die hij zou vermoorden...
omdat hij bij zijn aanhouding anderen verraden had.
Allemaal vreemde verhalen.
Dus maakte ik dat ik nooit iemand nodig had.
Wanneer zij in de auto stapten, wisten ze niet waar die vandaan kwam.
Het was gewoon een auto.
Je bracht de auto nooit terug naar de plaats waar de coke lag.
Omdat je nooit geld en drugs op dezelfde plaats bewaarde.
Het geld bleef in de schuilplaatsen.
Ik nam er mijn deel uit en verstopte de rest.
Ik moest immers aan Ochoa en Escobar hun geld teruggeven.
Inmiddels werkten we samen met Noriega in Panama.
Het land van generaal Noriega is een mekka voor witwassen van drugsgeld.
We laadden het geld in één van onze vliegtuigen...
en wij vlogen ermee van hier naar Noriega's mensen.
Ze kregen toelating om op het vliegveld te landen.
Nooit stuurden we een vliegtuig met minder dan 10 miljoen dollar aan boord.
Ongelimiteerde sommen geld kunnen het land in- en uitgevoerd worden...
zonder daarvan aangifte te doen.
Witwassen van geld is geen misdrijf.
Het geld werd opgehaald door het leger.
Het leger bracht het geld naar de bank.
Wij waren vennoten in de bank, samen met Noriega.
Ze openden een rekening voor je...
en voor alles wat je wilde, moest je maar een cheque uitschrijven.
Vaak gooide ik het op een akkoord.
In plaats van geld vroeg ik van die 500 kilo 100 kilo voor mezelf.
Die verkocht ik voor 25.000 dollar.
Toen de ladingen arriveerden...
controleerde ik ze, en hield het beste spul voor mezelf.
Niet alle pakken waren immers gelijk.
Ik gooide ze langs hier en langs daar...
Uiteindelijk verdienden Max en ik 750.000 à 1.000.000 dollar per vlucht.
Max zei dat hij voor het transport alleen 250.000 dollar kreeg.
Hij had niet enkel gezorgd dat hij de hele tijd op zijn vette kont kon zitten...
hij deelde ook mee toen ik per week drie keer meer geld binnenbracht.
De drugs waren overal.
ledereen begon cocaïne te gebruiken.
In de jaren 1980 was het alsof...
Cocaïne was toen in de mode.
Het was heel gewoon geworden.
Van zodra je ergens heenging...
Je kan het je niet voorstellen...
Je ging de toiletten binnen...
Als je de toiletten binnenging...
was er altijd wel iemand een lijntje aan het snuiven.
De toiletdeur ging dicht en achter de deur hoorde je...
ledereen stopte dat spul in zijn neus.
Je kon zelfs kerels uit de damestoiletten zien komen.
In sommige clubs waren de tafels gemaakt uit spiegelglas.
De kelners hielpen de klanten hun cocaïne te versnijden.
In Miami gebeurden auto ongevallen...
dat waren gewone ongevallen.
Soms zaten ze met 3, 4 of 5 mensen in een wagen.
Ze sprongen uit de wagen en renden alle kanten op.
In de auto vond je cocaïne en wapens.
Toen ze deze wagen lieten stoppen...
vonden ze 30 pakken met 900 kilo 90% à 95% pure cocaïne.
Ondanks de razzia's en de aanhoudende inbeslagnemingen...
vind je in Zuid-Florida meer cocaïne dan ooit.
Waar we aanvankelijk 1 of 2 kilo cocaïne vonden...
steeg dit snel naar 1.000 kilo, dat is een ton cocaïne...
en naar 5.000 kilo, dat is 5 ton cocaïne.
Er was een tijd dat ik over een periode van 5 jaar...
10 keer 'de grootste cocaïnezaak uit de geschiedenis' voor het gerecht bracht.
ledere nieuwe zaak was groter dan de vorige. Een nieuw record.
Wanneer de prijzen van waren dalen, is dat doorgaans goed nieuws.
De huidige koopjesprijzen van cocaïne vormen hierop een uitzondering.
Voor miljoenen dollars aan drugs werden uit de lucht gegooid.
Op een dag was een priester een preek aan het houden.
Hij sprak zich uit tegen drugs.
Voor een half miljoen dollar aan cocaïne kwam door het kerkdak gevallen.
Het vliegtuig dat ze uitgooide was uit koers geraakt...
en werd achternagezeten door een vliegtuig van de douane.
In Florida is de prijs van het illegale witte poeder...
de laatste twee jaar gedaald met 50%.
Je had de mensen van Cali, en het Barranquillakartel.
Steeds meer cocaïne werd het land binnengebracht.
De Miami-Colombia associatie is goed voor 80% van de 20.000 miljoen dollar...
die de cocaïnehandel jaarlijks opbrengt.
Miami is een van de belangrijkste filialen van de zogenaamde NV Cocaïne.
Florida is overspoeld met cocaïne.
Het was overal. - Het was overal.
Het was overal. - Clubs, restaurants. Overal.
De drug van de elite is de drug van iedereen geworden.
Voor de gewone mensen was dit hetzelfde als bier of popcorn.
In Amerika is één op tien werknemers aan de drugs.
Mensen droegen het rond de nek, niemand die het verborg.
Niemand deed daar zelfs moeite voor.
Uiteraard heb ik het geprobeerd.
Ik heb nooit begrepen waarom mensen er zo van hielden.
Het is zo intens, ik kan het niet beschrijven.
Het is zonder twijfel het allerbeste.
Mensen waren er gek op.
Alleen al in Dade County, is het aantal drugsdoden...
in de laatste 12 maanden gestegen met 88%.
15 jaar geleden was één cocaïnedode per jaar een uitzondering.
In Dade County is het aantal cocaïnedoden gestegen tot 2 per week.
Men begon het te roken.
Uit onderzoek blijkt dat de meeste cocaïnegebruikers...
overgeschakeld zijn op het roken van de drug.
Kwam je hier om cocaïne te roken? - Ja.
Het was geen crack, maar free basing.
Free basing was er eerder dan de crack.
Het werd een rage.
Mensen sloten zich op in huis en rookten free basing.
Ik bleef 4,5 dagen wakker, non stop. Zonder eten, zonder slapen.
Ik begreep het niet, maar ik zei: 'Doe het maar'.
Voor mij was het zakendoen.
Hoe meer zij gebruikten, hoe meer ik verdiende.
Ik kwam naar hier met 750 of 800 dollar.
Dat was mijn hele bezit.
Ik was 25 of 26 jaar.
Ik begon mijn handel in mijn grootvaders flat in South Beach.
In zijn flat waren kilo's opgeslagen.
Toen hij dat de eerste keer zag zei hij: 'Wat is dat?'.
Toen ik het hem vertelde, zei hij: 'Ik begrijp het niet'.
Ik zei: 'Wat begrijp je niet? Dat ik 50.000 dollar per week verdien?'
Op een dag zei ik hem: 'Ik gebruik je flat niet meer.
Ik betaal wel iemand.'
'Wat bedoel je? Doe dat niet.'
Ik zeg: 'Geen probleem, ik heb 1 miljoen dollar'.
Hij zegt: 'Jij hebt geen miljoen dollar'.
Ik zeg: 'Ik heb een miljoen dollar.
En daarmee betaal ik iemand om het spul in zijn huis te bewaren.
Dan hoef jij dat niet meer te doen.'
Voor mij was een miljoen dollar in die tijd heel veel geld.
Het eerste miljoen dat ik verdiend had. Dus is dat veel geld.
Maar daarna was het...
Halfweg 1970 was er chaos in de Amerikaanse economie.
De financiële bijdragen van de Miami Herald...
hadden het over een nationale recessie.
De werkloosheid was enorm groot.
Mensen raakten hun huis kwijt, de immobiliënmarkt stortte in.
De drughandelaars beïnvloeden de economie in Zuid-Florida.
In Miami daarentegen kon je geen huis kopen.
Daar kon men niet genoeg gouden Rolexhorloges leveren...
om aan de vraag te voldoen.
In de eerste 6 maanden van 1977...
bedraagt het omzetcijfer van de kleinhandel in Miami 10.000 miljoen dollar.
Hier wijst niets op een recessie.
Zuid-Florida doet het veel beter dan andere delen van het land.
In Miami verkochten we kogelvrije auto's voor honderdduizenden dollar.
Ferrari of Mercedes kon je hier niet krijgen.
Autohandelaars hebben een voorraad...
van minder dan één maand aan onverkochte wagens
Hoewel ze nog voorschotten aannemen, zal de levering met vertraging gebeuren.
Alle wagens werden verkocht aan de 'drugdealer-markt'.
Drugs en geld gaan hand in hand in Zuid-Florida.
De kleinhandel brengt jaarlijks 7.000 miljoen dollar op.
Dat is 12.000 dollar voor ieder gezin in Dade County.
Als je in Miami je portefeuille opende om een bankbriefje te nemen...
en je onderzocht dat bankbiljet, vond je er cocaïne op.
De inkomsten van de drugsheren...
hebben de economie gered van de recessie.
Dagelijks wordt geld in onze cocaïne-economie gestouwd...
Via onroerend goed...
boten, wagens.
Ik had een Porsche Turbo en een 6.9 Mercedes, de grote mode.
Op een dag maakten we ruzie.
We waren kwaad op elkaar. Zij wilde iets wat ik niet wou geven.
Ik gaf hem een klap in het gezicht.
Ze achtervolgde me en we reden met twee Mercedessen op elkaar in.
John nam een geweer en schoot op de wagen.
Door de... vlak naast mijn hoofd.
lemand moest ze komen ophalen en vernietigen.
We vernielden beide wagens.
De volgende dag lachten we ermee.
We vernielden veel dingen.
Die auto's waren 100.000 dollar waard.
Er was een bedrijf dat I.P. Evans Mercedes heette.
Mannen als Max, Rafael, twee of drie werknemers van Rafael...
kochten daar 8 à 10 Mercedes per jaar, met een cheque van Panama.
Wie koopt nu 8 à 10 Mercedes per jaar?
Het maakte hen allemaal niets uit, in die garage.
Toen ik binnenkwam ging het van: 'Hoe maakt u het, Mr. Roberts?
'Wat wilt u deze week?'
'Ik zou een 6.9 willen.'
'Is die zwarte goed?' - De kleur maakte niets uit.
'Ik wil een stationcar voor mijn vriendin.'
En ik schreef een cheque uit. Niet eens gedekt door een bankgarantie.
Die concessiehouder aanvaardde zomaar een cheque van een Panamese bank.
Daarna gingen we de auto halen.
Er wordt opmerkend weinig gedaan om een einde te maken...
aan de epidemie van de cocaïne-economie.
ledereen wilde toen veel geld hebben.
Het is niet uitzonderlijk dat een latino 20.000 dollar en meer betaalt...
voor alle soorten goederen.
Tot grote vreugde van de handelaar die contant wordt betaald.
Als de handelaars in Zuid-Florida niet aan drugs verslaafd zijn...
dan zijn ze wel verslaafd aan drugsgeld.
Ik kocht een Cessna Conquest voor 980.000 dollar.
Contant. Doe dat vandaag maar eens.
Men keek daar niet van op.
Ze weten wel waar het geld vandaan komt...
maar ze zullen geen bezwaar maken.
Niemand die reageerde.
Niets vragen, niets zeggen, neem het geld en verdwijn.
Het kon hen geen zier schelen.
In Miami brengt de verkoop van cocaïne en marihuana zo veel geld op...
dat de smokkelaars geen plaats hebben om het op te bergen.
Stel je voor. In mijn tuin staken vuilniszakken...
met in elke zak 1.700.000 dollar.
Ik had ze in de tuin begraven, omdat ik er geen weg mee wist.
Hij begroef het geld in zakken met paardenvoeder.
Toen ik paardenvoer zocht vond ik geld in de paardenzak.
Niemand stelde vragen.
Ik gaf mijn naaste buurman 10 kilo per week.
De buurt van Tierra del Rey was een ruïne toen wij er kwamen wonen.
Mijn overbuur kreeg 20 kilo per week.
Daarvoor hield hij mijn huis in de gaten.
ledereen die geld wilde, kreeg ook geld.
De hele buurt.
Als je 100.000 dollar te kort had, was het geen probleem.
Zo goed was John.
Dat was van geen belang. Ik had zelf nooit geld tekort.
Hoe zou dat kunnen?
Hoe zou dat mogelijk geweest zijn?
Ik had drie speedboten in de haven...
twee panters die in huis rondliepen...
een helikopter in mijn achtertuin.
Met die helikopter vloog ik naar de paardenraces.
ledereen reed er met de wagen heen.
Ik landde de helikopter, bleef een uurtje naar de paarden kijken en vloog terug.
Ik had 40 of 50 koerspaarden.
Hij had prachtige koerspaarden.
Weet je hoeveel dat kostte om hen te voederen?
50.000 dollar per maand, alleen voor voeder.
Het maakte niet uit hoeveel het kostte.
Je had geld in je zakken. ledereen ging feesten.
Er gingen tientallen extravagante nachtclubs open.
Het is jaren geleden dat er een échte nachtclub is geopend in Miami Beach.
De Jockey Club, de Turnberry, de Palm Bay Club, de Cricket Club.
Maar de allerbeste club was The Mutiny, aan Coconut Grove.
Hij was bijna uitsluitend voorbehouden aan de drugshandelaars.
Wie in die handel zat, had veel geld.
En kon anderen overvloedig vermaken.
We aten uitsluitend op restaurant.
Bij Arturo's, of The Palm of Joe's Stone Crab.
The Forge was toen het beste restaurant.
Ik vroeg een tafel achterin The Forge, en ze sloten meteen de hele achterruimte af.
Je deed daar gemakkelijk 20.000 dollar per avond op.
Je kon er de muren afbreken. Je gaf hen geld en zij herstelden alles.
Het was alsof geld niets betekende.
John bezocht graag naakttenten.
Het hield niets in om 5.000 dollar uit te geven in een striptent.
En dat gebeurde niet één keer...
maar wel drie, vier keer per week.
Ik zeg aan mijn vriend: 'Zie je dat meisje?
Ik ben zeker dat jij vanavond seks met haar zult hebben'.
Hij zegt: 'Dat bestaat niet'.
Ik vraag haar: 'Hoeveel om seks met hem hebben?'
Zij zegt: 'Dat doe ik niet.'
'Nee? Hier is 500 dollar.'
'Ik doe dat niet.' - 'Hier heb je 1.000 dollar.'
'Nee? Hier is 2.000 dollar.'
Uiteindelijk gaf ze toe. Voor 2.000 of 3.000 dollar.
Toen ik het die kerel vertelde begon die te beven.
Hij kon niet begrijpen hoe ik dat had gedaan.
Hoewel Miami veranderd is, geloof ik nog steeds dat iedereen te koop is.
ledereen heeft een prijs. Weinig mensen zijn anders.
Van Noriega in Panama tot de gemeenteambtenaren en de politie.
Als iemand tegengehouden werd met 50 kilo in zijn koffer...
dan kocht je hen gewoon om.
Je kon een agent niet omkopen met 20, 50 of 100 dollar...
maar en waren honderdduizenden dollar beschikbaar.
Je zei hen dat ze binnen het uur zouden krijgen wat ze vroegen. Contant.
Een half miljoen dollar...
drie kwart miljoen dollar.
Maar jij moest kunnen vertrekken met de coke. Meestal lukte dat.
Ik kende een politieluitenant die in North Bay Village werkte.
Ik ging naar hem toe en zei:
'Ik wil een paar boten lossen op de plaats waar de politie patrouilleert.
Zou ik daar problemen mee krijgen?'
Hij zegt: 'We brengen twee patrouillewagens...
We laden het spul daarin en voeren het waar je wil.'
Vier burgemeesters werden afgezet.
De meesten waren veroordeeld voor corruptie.
Wij werden zeer machtig en hadden zeer veel geld.
Zijn ze machtiger dan de regering?
Ongelukkig genoeg vrees ik dat het zo is.
Ik was lid van de Republikeinse vriendenkring.
Howard Baker stuurde me een brief.
'Stuur mij je bijdrage op, dan kun je naar Washington komen.'
Daar zat ik tussen al die senatoren en die belangrijke lieden.
Niet één van hen vroeg me wie ik was of wat ik in Miami deed.
Ik was welkom, want ik had een grote bijdrage gegeven voor de Republikeinen.
Ik zat daar in die vriendenkring en zei tegen mezelf:
'Ik zit hier dank zij drugs, en door niets anders.'
Cocaïnehandel en geld. Vooral geld...
had alle normbesef uit de gemeenschap doen verdwijnen.
Miljoenen dollars in contanten houdt een netwerk van drugsbanken in stand.
Heb je ooit een stad gezien met zo veel banken?
Is er zo veel handel en economie in deze stad?
Alsjeblieft. Komaan, zeg.
Het gerecht vindt het verdacht...
dat de banken van Zuid-Florida verleden jaar...
een extra 6.000 miljoen dollar in contanten ontvingen van hun klanten.
Bankdirecteurs zaten dagenlang geld te tellen.
Is Landmark een cocaïnebank? - Absoluut niet.
Banken investeerden in reusachtige machines om geld te tellen.
Bij gebrek aan opslagruimte...
maken de banken het geld over aan de Nationale Reserve.
Een bank als deze draagt normaal zowat 12 miljoen dollar per jaar...
over aan de Nationale Reserve.
Verleden jaar deponeerde Continental National 600 miljoen dollar in contanten.
Beweert u dat deze bank niet legaal is?
Dit is de telkamer van de Nationale Reserve Bank in Miami.
Verleden jaar telde men hier een toename aan contant geld van 5.000 miljoen dollar.
Meer geld dan in alle andere banken van de Nationale Reserve in dit land.
Miami kan beschreven worden als een buitenlands hoofdkwartier...
van de Colombianen voor het witwassen van geld.
Ze begonnen overal vastgoed te kopen.
Duizenden eigendommen met een waarde van meer dan 1 miljoen dollar...
werden met illegaal geld gekocht in Zuid-Florida.
Enkele huizen... - Een botenbedrijf...
De grond waar mijn botenwinkel lag...
We kochten appartementen...
Veel opslagruimtes...
We kochten 190 hectare grond in Tampa...
Een groot immobiliënkantoor...
We kochten één van de gebouwen om er een radiokamer te installeren.
400 hectaren in Midden-Florida.
De drugshandelaars kochten gemakkelijk 8, 10, 15 huizen.
Ergens in Zuid-Miami kocht ik omzeggens de hele buurt.
Ik had voor 24 miljoen dollar vastgoed.
Op een dag rij ik naar mijn werk.
Ik rij op de Interstate 95, die een mooi uitzicht geeft op Miami.
Ik telde 22 bouwkranen.
Ik zag ze langs de horizon staan.
Ik vroeg me af hoeveel daarvan met drugsgeld werd gebouwd.
Hoeveel heb ik uitgegeven?
Ik had zo veel geld, dat ik het niet kon kwijtraken.
Op de bank had ik zeker 50 miljoen dollar staan. Minstens.
Duizenden miljoenen dollar hebben de bouwprojecten in Miami gefinancierd.
Maar het was bloedgeld.
Dadeland Winkelcentrum 11 juli 1979 - 14:28
In 1979 begonnen de zaken uit de hand te lopen.
Dadeland betekende het beslissende moment.
Het eerste vuurgevecht in de cocaïneoorlog.
Het vuurgevecht voltrok zich om 14u30...
toen twee of meer latino's de likeurwinkel binnenstapten...
aan de westzijde van het winkelcentrum.
Ze werden gevolgd door twee of drie andere latino's...
en toen is het vuurgevecht begonnen.
We wisten precies, we hadden dat vernomen...
dat het een drugsgebonden vuurgevecht tussen Colombianen was.
Er zijn twee doden en een aantal gewonden.
In de winkel liggen een Colombiaan en een niet Cubaanse latino...
beiden verdacht van drugshandel, in een plas bloed.
Ik haastte me er heen en zei:
'Ik ben van de Miami Herald, wat is hier gebeurd?'
De politieagenten waren in shock.
Nooit in mijn leven zag ik...
zo'n hoeveelheid...
hoe moet ik het zeggen?
In 1979 werkte ik 2 jaar bij Moordzaken.
Maar dit was gewoon...
dit had ik tot die dag nooit kunnen voorstellen.
Er lag overal glas en puin.
Kogelgaten in de muur, op de grond, op de legplanken...
Het was precies zo'n schietpartij die je in oude westerns ziet.
De aanvallers bleven op het hele parkeerterrein kogels afschieten.
Zag u wat er gebeurde toen ze stopten met schieten?
Ze liepen weg. - Waarheen?
Ik weet het niet. Ik liep ook weg.
Onschuldige voorbijgangers zochten beschutting.
Wagens werden doorzeefd met kogels van machinegeweren.
Benzinetanks waren lek.
Er waren twee misdaadscènes.
De hoofdscène in de likeurwinkel, waar de twee lichamen lagen.
De tweede scène, die aan mij werd toegewezen...
werd door ons de oorlogsauto genoemd.
Een verlaten bestelwagen werd gevonden aan de noordkant van het winkelcentrum.
De deur was open en de motor draaide.
Een splinternieuwe bestelwagen Ford Econoline van 1979...
die was omgebouwd tot gevechtswagen.
Het was een doodsmachine.
De zijkanten waren in versterkt staal.
De vensters kon je verwijderen zodat je erdoorheen kon schieten.
Op de zijkant stond 'Happy Time. Feestleveringen'.
Binnenin vonden we 14 verschillende wapens.
De moordenaars hoorden precies tot de wegwerpgeneratie.
Ze schoten een wapen leeg, gooiden het weg en namen een ander.
Geweren, karabijnen, een MAC-10, een Uzi, pistolen, munitie voor alles.
De oorlogswagen vormde het belangrijk keerpunt.
De politie besefte wie de tegenstander was, en welk wapenarsenaal die bezat.
Waarop wijst de hoeveelheid wapens die in die bestelwagen lagen?
Dat ze goed bewapend zijn. - Dat kun je wel zeggen.
En dat ze goed voorbereid naar het gevecht kwamen.
De kogels vlogen in het rond.
In totaal werden 86 kogels afgevuurd uit de verschillende wapens.
Wie weet hoeveel keer...
hoeveel keer die mensen geraakt werden.
De slachtoffers hadden zo veel kogelwonden...
dat ik onmogelijk het exacte aantal kon bepalen.
Volgens de verkeerspolitie is de wagen onder een valse naam ingeschreven.
De wapens werden gekocht onder een valse naam.
Toen we naar de adressen gingen waren de bewoners gevlucht.
Dit is een typische Colombiaanse zaak. Alle sporen lopen dood.
De politie heeft de buurt gedurende meer dan een uur uitgekamd...
maar vond geen verdachten.
Ik zei tegen mezelf: 'Weer een open stuiver'.
Dat betekent een onopgeloste zaak.
We waren er immers niet in geslaagd...
om de Colombiaanse moordenaars op te sporen.
We hadden met een nieuw fenomeen te maken.
Zo'n extreem geweld was hier nooit eerder voorgekomen.
De werkwijze kende geen precedent.
Dit was het eerste geval, waarin een vuurgevecht plaatsgreep...
op een openbare plaats, in volle dag...
met voorbijgangers in de buurt.
Daarna is het nog vaak gebeurd.
Dit was het begin van een oorlog, de cocaïneoorlog was hier.
Volgens rechercheurs van Moordzaken zit Miami middenin een drugsoorlog...
tussen Colombiaanse en Cubaanse drugshandelaars.
Miami veranderde.
De Colombianen verdreven de Cubanen.
Er was heel wat beroering over het verdelen van de markt.
Eén van de redenen voor het geweld...
waren de rivaliserende groepen.
Het geweld veranderde Miami in de Cocaïne Cowboys.
Men noemde ze de Cocaïne Cowboys.
Ze werden de Cocaïne Cowboys genoemd.
Die Cocaïne Cowboys waren mensen uit Medellín.
Er wordt geraamd dat 100.000 illegale Colombianen...
in Zuid-Florida wonen, waar ze in de drugshandel werken.
Ze gingen achter hun doelwit aan...
vermoordden zijn vrouw, of de meid.
Als hij een hond had, dan doodden ze die.
Als hij een vogel had, dan doodden ze die.
Als hij een goudvis had, dan doodden ze die.
Als toevallig een meisjesscout aanbelde om koekjes te verkopen...
dan vermoordden ze dat meisje ook.
Voorbijgangers, kinderen... Ze vermoordden iedereen.
Ze doodden iedereen die in de omgeving was.
Jesús Hernández werd over de middag neergemaaid door een machinegeweer...
terwijl hij met zijn auto over een drukke weg reed.
Talrijke machinegeweren.
En toen hoorde ik...
Deze flat werd vernield door de kogels van machinegeweren...
volgens de politie de onmiskenbare handtekening van de Cocaïne Cowboys.
Langs de autosnelweg, de tolkantoren, de N1 en enkele wijkwegen.
De rode Mustang reed noordwaarts op 107th Avenue.
De groene sedan kwam langs rijden en opende het vuur op de bestuurder.
De doodswapens waren automatische geweren en karabijnen.
Zoiets zie je op televisie...
in het echte leven zie je dat niet.
Getuigen omschrijven de scène als een oorlogsgebied.
Miami Vice zonder de camera's.
Maar dit was echt, dit gebeurde echt.
Vijf mensen werden hier vermoord, drie mensen werden daar gedood.
Een rustige woonwijk in Kendall...
veranderde vanavond in het toneel van een massamoord.
In een deftig burgerhuis werden zes lichamen aangetroffen.
Volgens de politie van Miami is dit...
het ergste geval van massamoord in de geschiedenis van de stad.
De politie denkt dat de moordpartij te maken heeft met drugs.
We spreken hier over massamoorden.
Vandaag de dag zouden alle TV-zenders daar uitgebreid verslag over geven.
Maar dat geweld was dagelijkse kost geworden.
De lokale media werden ermee overspoeld en zegden:
'Het is maar een dubbele moord'. 'Het is maar een driedubbele moord.'
Wij trokken gemoedereerd van de ene misdaadscène naar de andere.
Er moesten minstens 4 doden zijn vooraleer het ons belangrijk leek.
Ik weet nog dat er vijf moordpartijen op één avond gebeurden.
In de laatste 48 uur zijn er in Dade acht moordpartijen geweest.
Je wist nooit wanneer je over een lijk zou struikelen.
Miami begon te lijken op de Sint-Valentijnsdag slachtpartij...
in Chicago tijdens de jaren 20.
Gangsters die door de straten reden...
en op de zijkant van de auto stonden met hun Thompson 45 machinegeweren.
En vuurgevechten hielden. Dat was Chicago in de jaren 30.
Maar hetgeen hier gebeurde...
deed de voorvallen in Chicago op een zondagse picknick lijken.
Een politieagent vergeleek het zelfs met Dodge City.
Dit was precies het Wilde Westen.
Maar hij had het verkeerd voor.
In Dodge City ging het er nooit zo gewelddadig aan toe als toen in Miami.
In de jaren 80 werd Miami beschouwd als de gevaarlijkste plek ter wereld.
Eerst was Detroit de moordstad, daarna Atlanta, nu is dat Miami.
In 1976 onderzochten we 104 moordzaken.
De eerste 7 maanden van 1979...
waren de bloedigste uit de geschiedenis van Zuid-Florida.
In 1980 waren er in totaal 573 moorden.
1981 vestigde een nieuw record aan moordpartijen in Miami.
Ik denk dat we tegen eind dit jaar 600 moordzaken zullen hebben.
Terwijl de drugshandel in Zuid-Florida floreert...
blijft het moordcijfer in Dade County stijgen.
In Miami stijgt het misdaadcijfer en daalt het toerisme.
Ondanks de negatieve prognoses...
verwachten we dit jaar meer toeristen in Miami dan we verleden jaar hadden.
Volgens Fidel Castro is dit vergelijkbaar met volkerenmoord.
Meteen raakt Cuba vele duizenden ongewenste subjecten kwijt.
Ex-gedetineerden, clochards uit de straten van Havana...
moordenaars, dieven, perverten, prostituees, achterlijken, kreupelen...
Ze worden allemaal verzameld aan de haven van Mariel...
en op een boot gezet, richting Miami.
Fidel Castro verklaarde openlijk:
'Ik heb het Cubaanse afval aan de Verenigde Staten geschonken'.
Hij was er fier op.
Om de 5 minuten vertrok een boot richting Verenigde Staten.
Ongehinderd kwamen ze hier aan land, dag en nacht.
In Zuid-Florida is dit allemaal heel gewoon geworden...
Vuurgevechten, moordpartijen...
Doorgaans zijn de moordenaars Cubanen die in de jaren 80 naar hier kwamen.
Gevolg was dat het moordcijfer verdubbelde.
Het leek wel of een vreemd leger een invasie had gepleegd...
dat verkrachtte, roofde en de stad in brand stak.
Dat was precies wat ze deden.
Aanrandingen, verkrachtingen, overvallen...
In geen tijd lag de vloer vol lijken. We moesten ze opstapelen.
Het was een schande.
Er gebeuren zo veel moorden in Miami...
dat de lijkschouwer van Dade gebruik moet maken van een koelwagen...
om alle lijken op te bergen.
Ze hadden een Burger King afgehuurd...
en richtten er een hoofdkwartier in.
Ik was zeer kwaad.
Het lijkt wel een invasie door buitenaardse wezens.
Die kerels zijn krankzinnig.
Het kon blijkbaar niemand iets schelen wat er in de straten van Miami gebeurde.
Dus heb ik mijn mond opengedaan.
Psychologisch gezien zijn dat geen mensen.
Het zijn beesten.
Geen beesten zelfs, dat is een belediging voor het dierenrijk.
Wet en orde was er in het geheel niet.
Wij dragen allemaal wapens.
Mijn vrouw heeft een wapen, mijn twee zonen.